Niet meer
dan dit

Niet meer dan dit is geen reisverhaal en geen zelfhulpboek.
Het is een spiegel voor wie zichzelf is kwijtgeraakt in het zorgen voor een ander.

Dit is mijn eerste boek

Stiens, 2 maart 2026. Mijn boek is gepubliceerd.

Ik heb jarenlang lesgegeven, begeleid, gewerkt, gezorgd, gedragen. Veel gedeeld in woorden, trainingen en gesprekken — maar dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal in deze vorm naar buiten breng.

Niet meer dan dit schreef ik over een periode van vier jaar. Het begon voorzichtig, tussen het leven door. In het afgelopen half jaar kon ik er mijn volledige aandacht en energie in leggen. Dat maakte het intenser. Helderder. Eerlijker.

Het ontstond in een tijd waarin veel wegviel wat vanzelfsprekend leek. Werk. Relatie. Richting. Wat overbleef was iets eenvoudigs en confronterends tegelijk: mezelf.

Dit boek is geen verzameling technieken. Geen stappenplan. Geen antwoordenboek.

Het is een eerlijk verhaal over kwijtraken, verdwalen, stilstaan — en ontdekken dat je soms niets hoeft toe te voegen om weer thuis te komen bij jezelf.

Over het boek

Soms neem je de verkeerde trein.
En blijkt dat precies de juiste te zijn.

Robin Vader stapt in Tokio op een trein richting Osaka. Een paar dagen afstand na een scheiding die hem meer kostte dan hij wilde toegeven. Maar de trein buigt af. Hij arriveert in Kanazawa — een stad die hij niet kende, maar die hem lijkt te herkennen.

Wat begint als een vergissing, wordt een confrontatie met alles wat hij jarenlang droeg zonder erbij stil te staan. In de smalle straatjes van Nagamachi ontmoet hij een oude man die niets uitlegt en alles laat zien. Geen lessen. Geen methodes. Alleen aanwezigheid — en de ongemakkelijke waarheid dat sterk zijn soms betekent: niet sterk hoeven zijn.

Niet meer dan dit is geen reisverhaal en geen zelfhulpboek.
Het is een spiegel voor wie zichzelf is kwijtgeraakt in het zorgen voor een ander.