Soms neem je de verkeerde trein.



En blijkt dat precies de juiste te zijn.

Robin Vader stapt in Tokio op een trein richting Osaka. Een paar dagen afstand na een scheiding die hem meer kostte dan hij wilde toegeven. Maar de trein buigt af. Hij arriveert in Kanazawa — een stad die hij niet kende, maar die hem lijkt te herkennen.

Wat begint als een vergissing, wordt een confrontatie met alles wat hij jarenlang droeg zonder erbij stil te staan. In de smalle straatjes van Nagamachi ontmoet hij een oude man die niets uitlegt en alles laat zien. Geen lessen. Geen methodes. Alleen aanwezigheid — en de ongemakkelijke waarheid dat sterk zijn soms betekent: te sterk zijn.

Niet meer dan dit is geen reisverhaal en geen zelfhulpboek.
Het is een spiegel voor wie zichzelf is kwijtgeraakt in het zorgen voor een ander.

Misschien is dit een boek dat je niet zoekt, maar dat je tegenkomt.

Over het boek ‘Niet meer dan dit’

‘Niet meer dan dit’ is geen boek met antwoorden, maar een uitnodiging tot ervaren.
Het is geschreven voor momenten waarop het leven even stilvalt, of juist te vol voelt.

In korte, heldere passages neemt Robin Vader je mee langs thema’s als loslaten, aanwezig zijn en het herkennen van wat er al is. Zonder oordeel, zonder moeten.

Dit boek is voor iedereen die:

  • merkt dat er meer is dan alleen denken
  • verlangt naar rust en eenvoud
  • wil leven vanuit aandacht in plaats van controle


Of je het nu in één keer leest of er steeds even naar terugkeert, ‘Niet meer dan dit’ is een boek dat je niet alleen leest, maar ook voelt.

Niet meer dan dit

Kom even zitten…

Niet omdat je niets meer te doen hebt, maar omdat je lang genoeg hebt gestaan.
Misschien herken je jezelf hier. Je bent iemand op wie mensen rekenen — en zelfs als jij denkt dat je teleurstelt, blijf je aanwezig.
Je houdt overzicht. Je draagt. Je vangt op.
Je bent sterk geweest omdat dat nodig was.
En nu ben je moe.
Niet kapot. Niet ingestort.
Maar moe op een manier die dieper zit dan slaap.
Je voelt de dunne lijn tussen controle houden en jezelf eindelijk volledig willen uiten. Huilen. Je waarheid te schreeuwen. Op een muur slaan. Fysieke ontlading om iets vorm te geven wat te lang geen ruimte kreeg. Niet omdat je zwak bent — maar omdat je lichaam iets weet wat je hoofd te lang heeft genegeerd.
Dit is geen falen. Dit is informatie.
Je lichaam liegt niet — het rapporteert wat je te lang hebt genegeerd.
In de krijgskunst leer je stabiliteit, structuur, timing, reageren en aanpassen. Dat is enorm waardevol. Maar elke krijgskunst kent ook dit moment: het moment waarop doorgaan geen kracht meer is.
Loslaten is geen opgeven. Het is een andere vorm van kracht. Sommige dingen leer je niet door ze te begrijpen, maar door ze te ondergaan.
Wat nu nodig is, is subtieler dan actie. Het vraagt dat je erkent wat nú waar is, zonder het meteen te willen verbeteren. Er hoeft nú nog niets te veranderen.
Dit is geen stilstand.
Dit is een pauze die erkent wat je al gedragen hebt.

Liever een fysiek boek?

Dit boek is ook verkrijgbaar via:

en andere online boekwinkels