Ik ben Robin Vader.
Geboren in Amsterdam, nu woon ik in Stiens. Met Maya. Ik heb een zoon, Tijmon.

Mijn leven beweegt zich langs twee lijnen die steeds weer samenkomen.

De eerste begon toen ik zes jaar oud was.
Ik startte met martial arts, eerst om sterker te worden, later om beter te leren kijken.
Naar beweging. Naar aandacht. Naar wat er gebeurt, van binnen en van buiten.

Sinds 1990 geef ik les in Jeet Kune Do.
Ik begeleid mensen in zelfverdediging en weerbaarheid – fysiek, maar vooral mentaal.
Niet vanuit trucjes, maar vanuit bewustzijn.

De tweede lijn loopt door mijn werk als projectmanager in de ICT. Een wereld van structuur, analyse en oplossingen.
Maar ook een plek waar de mens achter het werk zichtbaar moet blijven.

In de loop der jaren ben ik me gaan verdiepen in oosterse filosofie. Niet als theorie, maar als iets wat je leeft.
Het heeft mijn manier van kijken veranderd – naar rust, naar kracht, en naar wat het betekent om mens te zijn.

Soms vind ik diezelfde rust in muziek.
In het spelen van basgitaar. In ritme. In het terugbrengen naar eenvoud. Geen moeten, geen uitleg. Alleen aanwezig zijn.

Schrijven is voor mij geen doel op zich.
Ik schrijf niet om schrijver te zijn.

Ik schrijf omdat er iets naar buiten wil.
Omdat dingen pas helder worden wanneer je ze onder woorden brengt.
En omdat een paar zinnen soms precies raken waar nog geen naam voor is.

Mijn werk beweegt zich tussen die twee werelden.
Aan de ene kant verstilling en eenvoud.
Aan de andere kant verhaal, ontwikkeling en beweging.

Of het nu gaat om Niet meer dan dit of om de serie Boeken die ademen, het komt voort uit dezelfde manier van kijken.